Avondjes op een terras eindigen met mij erbij meestal in een dronken discussie over Lennon en U2. U2 über allesch en Lennon was een lul. Een geniale artiest, maar wel een lul.
 

Hippiecriet vind ik het, een grote bakkes hebben over vrede op aarde en lief zijn voor elkaar, maar ondertussen je vrouw slaan en je zoon laten barsten. Vreemdgaan, élk genotsmiddel pakken dat er bestaat en dan niet zo’n béétje ook, maar thuis het Heilige Boontje uithangen.
 

Nee, dan U2. Het mogen rocksterren zijn, in hun vrije tijd (Paul Jambers-stem) zijn het gewone working class hero’s. Doodnormale, burgerlijke family guys, die zoveel mogelijk tijd doorbrengen met hun gezin in een van hun vakantievilla’s aan de Franse kust. Respect! Van mij mag Bono dan best de schoonheid van de vrouw, het aanbidden van, en de Goddelijke liefde blijven bezingen.
 

Avondjes op een terras met mij erbij eindigen meestal met een plotseling vertrek. Want ik had gezegd dat ik het deze keer niet te laat zou maken. En dat ik met mate zou drinken. En ik had sowieso beloofd wat vaker thuis zijn.