Ze schrok zich een ongeluk toen ik zei dat ik net was aangereden. Ik zat in het campingautootje, een veredeld golfkarretje met twee versnellingen. Schildpadje en Haasje. Mijn collega belde me om te vragen waar ik uithing. Over de camping slakken. Dat was ik aan het doen. En nee, ik had geen brokken gemaakt.

 

Het was eruit voor ik er erg in had. ‘Aangereden’ is Brabants, en betekent zoveel als: ‘vertrokken’ of ‘weggereden’. In het Zuiden praat ik altijd zo en ik was vergeten dat ik een Noord-Hollandse collega had. Ik rij aan. Ik reed aan. Ik ben aangereden. Dat moest ik dus even uitleggen. Ze vond me maar een rare Brabo.

 

Brabander zijn is een vak apart. Zo zeggen wij als we klaar zijn met werken: “Ik ben afgewerkt”. Voor iemand van boven de rivieren klinkt dat als SM. Ik zie er inderdaad afgewerkt uit als ik afgewerkt ben.

 

Nog zoiets: ‘beuren’. Vreemd woord eigenlijk. Het betekent zowel verdienen als uitgeven. Hoeveel beur jij per maand? Hoeveel heb je daarvoor gebeurd? Ik beur meer dan ik beur. Het werd een raar telefoongesprek. Ondertussen kachelde ik gewoon door in mijn golfkarretje. Ik had mijn knie aan het stuur, dus dat is ook hands-free.

 

Tot ik hals over de kop moest uitwijken voor een passerende Duitser met Kip en ik met m’n schildpadje de bosjes in vloog. “Je raadt nooit wat er net gebeurde”, zei ik. “Bijna aangereden. Dan ben je mooi afgewerkt.” Dit werd haar even te veel.